بار چندمی بود که بین آبی و طوسی نمیتونست انتخاب کنه!
«حادینا» پرسید: خیالم راحت باشه؟ یعنی دیگه خوب خوبی؟
بادکنکِ ته گلوش رو قورت داد،
شومیز طوسی رو برداشت و گفت: مگه نمیبینی؟ حتی طرزمم عوض کردم! 😌
--
چیزنوشت: انگاری بدجوری بهت ساخته! ولی بنا نبود این جا به جایی آینه باشه..
۴۷۰۷
.
فیس بوک به عنوان پرچم دار و سردم دار شبکه های اجتماعی که خدابیامرز شد، ملتِ کلا در صحنه هم پخش شدن اینور اونور. البته از اون تاریخ خیلی میگذره! یه دوره ای وایبر و لاین و چند تا چیز دیگه موجی زدن و گذشتن و تموم!
الان این مدلی شده که تو توییتر یه مشت رادیکالِ شدیدا یک وری {ورش مهم نیست، کاملا صاف و بدون زاویه و تک بعدی بودنش مهمه}، جمع شدن ادای روشنفکری در میارن و حرفهای صد من یه غاز میزنن و گله ای پاچه گله مقابل رو میگیرن و به رک ترین و صریح ترین الفاظ، سر تا پای طرف مقابل رو مورد عنایت قرار میدن و سعی میکنن با رشتو هایی با تیتر های کاملا بی ربط به ادامه ماجرا، بیشتر و بهتر ملت رو سر کار بذارن! ادبیات رایجشون هم خیلی بیش از حد بی پرده و گستاخانه و حق به جانب و بی منطقه!
تو لینک دین (یا داین) هرکی بیشتر مدرک داشته باشه و بیشتر از این شاخه به اون شاخه پریده باشه و رزومه دراز تری داشته باشه، شاخ تره! فعلا هم تو مرحله نشخوار مطالب پر مخاطبِ سالیان قبل از اینور اونور هستن و به سبکی عصا قورت داده و با تربیتانه تو نقش بچه خرخون ها فرو رفتن و اگرم بخوان پاچه ای بگیرن با ادبیاتی مثل: شما اصلا در این حد نیستین که فلان حرف رو بزنین {بعد برای تلطیف فضا اضافه می شود: همونطور که من نیستم} و یا اصلا این ادعا از اساس کذب است دوست بزرگوار {یعنی زر مفت میزنی} یا اندیشمند گرامی توقعی جز این از شما نمیرفت {یعنی کلا معلومه حدت کجاست} و برادر/خواهر بزرگوار ذکر مطلب بدون ذکر منبع ناشاست است {یعنی قرقره نکن باووو}... خیلی نرم و اندیشمندانه ناک سعی در گسترش کانکشن های خود دارن و اون وسط هم گاهی "دون خورده ی مورد نظر" سر از مسیج ها در میاره و میگه مهندس/دکتر/هنرمند/اندیشمند/کوفت و زهرمار جان، نظر شما رو پای فلان مطلب دیدم و خیلی به فکر فرو رفتم! نظرتون چیه تو یه کافه قرار بذاریم حین صرف قهوه در این مورد هم اندیشی بنماییم عزیزم؟
یه مشت خل و چل هم سرریز شدن تو اینستا! "لیته ی هفت بیجار"یه برا خودش.. نود درصد مطالب کپی و بی پایه ست، همشون اسیر و دربند الگوریتم هایی هستن که حتی خود نویسنده هاشون هم هنوز سر در نیاوردن ازشون! مثلا تیترها رو نیگا: رگ هاتو خودت آنژیو کن!! فقط با یک کلاف دستگیره بباف {انگاری قبل از ظهور ایشون ملت با 20 کلاف دستگیره میبافتن!!}، قدت کوتاهه؟ این لباسو بپوش اونو نپوش، کاهش قند خون با بادمجون!! شیرینی فوری، ده دقیقه ای بدون فر و همزن و درد و خونریزی!!، باید بدونی اینا الان مده، اونا مد نیست و... {مدیونید فک کنید این تیترها رو از خودم در آوردم ها!}
یه عده انگشت شماری محتوای درست و درمون تولید میکنن که البته دیده نمیشه اون وسط، چیزایی هم که دیده میشه اصلا ارزش دیدن نداره وجدانا!
از کامنت های پای پست هاش هم که نگم، عجیب ترین جای دنیاست اونجا! هیچوقت نمیتونم درک کنم چطور ممکنه این حجم از نفهمی و بی شعوری یک جا جمع بشه و خیلی هم عادی به نظر بیاد؟؟
واتساپ که خودشم نمیدونه اصلا دقیقا فازش چیه؟ فقط هفته ای شش بار آپدیت میده که هیچوقت هم هیچ فرقی با قبلش نمیکنه، یه روز در هفته هم تعطیله که احتمالا کارمنداش با هم دارن تغییرات چشمگیری که اعمال کردن رو جشن میگیرن دور هم! رسما به هیچ دردی نمیخورد جز تماسش که اونم جاشو داده به چند تا چیز دیگه.
و اما تلگرام.. طفلک تلگرام.. مظلوم تلگرام! بی نوا تلگرام.. تلگرام مادرمرده بی کلک ساحل ندارد!!
هععععییی...
پ.ن: تجسم کن چشمای از حدقه در اومده ای که تازه معنی اون سکوت های یهویی رو فهمیدن! و ول کردن، شل کردن، یاد اون قنوت جگر سوز کردن و خون گریه کردن...
پ.ن2: و منی که همچنان اینجا رو دوست تر دارم...
چیزنوشت: کسی که حرفی نداره، دیگه اون آدم سابق نیست...
گویا اون تست جواب داد و حتی در مقاطع و مناطقی هم سبب بروز آتش سوزی هایی شده که خب یوهو! در نتیجه اینم مرحله دوم! 
حالا این پلاستیکی های داخلی کم بودن، اجنبی پلاستیکی هم به جریده اضافه شده! 
و منی که یه تووووری ماهیگیری دستمه و دارم سر گوگولی مگولی رو کرم میمالم
مونده تا آندرستند عجیجم!
پ.ن: یاد صمد اقا به خیر! از همین جا یه سلامی هم بکنم به دکمه های پیرهن انواع قوچعلی ها!
پ.ن2: تو فیسبوک یادم نمیاد کسیو بلاک کرده باشم که اونم به هول و قوه الهی انجام شد! گرفتاری شدیما!
پ.ن3: های پلاستیک انوی
پ.ن4: winner winner , chicken dinner 
پ.ن5: تا چشت درآد!
.
.
یادم رفته بود راجع به شادناز نازم اینجا چیزی بگم.
هرچند الانم دارم به این بهانه یه چیزی رو اونور تست میکنم!
اطلاعات بیشتر رو میتونین اینجا تو پیج اینستام ببینین.
شادناز ناز مظلومم دو هفته پیش رونمایی شد و دمش گرم! تو این اوضاع داغون نت که روزی 6500 تا مصیبت سرمون آوار میشه، تنها اتفاق خوب این روزها بود.. از مرداد طراحیش رو شروع کردم و بعد از وقفه های ناگزیر و ناگریز متمادی، بالاخره 11 دی رونمایی شد... {اینجا چرا شکلک قلب نداره!}
چقدررر حرف دارم برای نگفتن! حتی برای گفتن هم کمی حرف دارم.. ولی الان وسط تستم تمرکزشو ندارم.
به قول قیصر: حال سوال و حوصله ی قیل و قال کو؟...
این داستان: فِرِدی مورچه سیاه!
به نیابت از فلانی که پس اورستش رو یادش رفته {البته اگر بگردم پیدا میکنم} و در حال حاضر آخرین دغدغهم فراموش کردن اونه، اینبار اینجا حسب حال به روزیت و مصیبت های پیوست رو به عرض خودم میرسونم!
طی چند ماه اخیر روند منحوسی رو به رشد گذاشته بود که همانا لپ تاپ به دوشی این جانب به سوی تعمیرگاه و کارت کشیدن های جانکاه و جانسوزی به تبع آن بود! این روند افزایشی و البته فرسایشی به درجه ای از عرفان نائل اومده بود که طی سه ماه گذشته 5 بار تکرار شد! 
تا اینکه سری آخر دیگه کارد رو به مغز استخونم رسوند و اون رگ ترکی معروفیم ییهویی قلمبه(!) تر از پیش شد و کلا زدم زیر هرچی کاسه و کوزه بود و گفتم دیگه بسه! با کلی هوار داد سر آقای "برادر بزرگ" بالاخره ندیده و نشناخته یه لپتاپ دیگه انتخاب کردم و در کمتر از یک ساعت بدون شخم زدن های همیشگی و تحقیق و تفحص لازمه، گفتم همینو وردار بیار! فقط سفید باشه! گفت سفید نداره! گفتم سورمه ای! گفت نداره که، گفتم زرد! گفت..
خلاصه گفت فقط خاکستری داره!! گفتم تو روح جد و آبادش، بگو ورداره بیاره.. 
نیم ساعتی طول کشید تا آقای موتوری اومد و جعبه رو باز کردیم و دیدم یه تیکه کربن سوخته از توش در اومد که نه تنها سفید و زرد و سورمه ای و حتی خاکستری هم نبود، سیب سیاه بود!!!! سییییییییییییییاه ها!!! 
اوووف.. خلاصه.. پروسه نصب چیز میزا و اون کارت کشیدن دردناک تر از همیشه طی شد و من و فردی اومدیم خونه..
یک دو ساعت اول فقط داشتیم بر و بر همدیگه رو نگاه میکردیم و عین اون سکانس جالب تو کارتن عصر حجر که اون دختره و پسره برا بار اول همو میبینن داشتیم هی سیخ میزدیم به اینور اونور هم و همدیگه رو از نزدیک میشناختیم!
ویندوز 11! خب من تازه با هزار مصیبت خودمو با ویندوز 10 عادت داده بودم که واقعا کار شاقی بود البته، الان باید کلی سرچ میکردم ببینم چرا هیچی تو تسکبار پین نمیشه پس؟! {البته پیدا کردم بالاخره} بعد کلی شخصی سازی های همیشگی مثل پاک کردن دسکتاپ و چپ دست کردن ماوس و چک کردن اینکه همه فایلهای اونور، اینجا هم اومدن یا نه و ... راه انداختن فایروال و چک کردن کرک کورل عنتر احمق و تنظیمات کورل و {هنوز اون قضیه کپی شدن یه چیز تو همه صفحه های کورل رو وقت نکردم دوباره شخم بزنم!!}، در همه این پروسه هم البته این نور مسخره کیبرد فردی بدجوری رو مخم بود! {هنوزم هست} هرچی بیشتر شخم میزدم که اینو چطور میشه خاموش کرد، هیچی پیدا نمیکردم. 110 صفحه کاتالوگش رو خوندم عین احمقها! ولی نشد. حتی رفتم تو سایت و رجیسترش کردم تا بتونم بپرسم این عنتر چرا چراغ میزنه هی؟ بازم به جایی نرسیدم. 
الانم که دارم اینا رو مینویسم همچنان به جایی نرسیدم البته.
فقط حرکت هوشمندانه (!!) ای که جهت بستن راه تکرار بر خطا انجام دادم این بود که این استیکرای مسخره رو همین اول کاری از روش کندم {که به مثابه پلاستیک های روی صندلی ماشین صفر میمونن به نظرم} و البته یک ساعتی هم طول کشید تا کامل پاک بشن و اثری ازشون نمونه! ولی بالاخره کامل پاک شدن و بلایی که سری پیش سرم اومد، این سری دیگه سرم نمیاد در این مورد. 
فعلا خب با کیبردش هنوز راحت نیستم، اینکه به خاطر این نور مضحک مسخره تمرکز ندارم خیلی رو مخه و البته این نوره باعث میشه باطریشم خیلی زود تموم شه و اینکه اینقدر سیاههه رو دوست ندارم چون ماوس خفه خونی عزیزم سفیده چون اون قبلی سفید بود و این ست بودنشون رو خیلی دوست داشتم و البته اینکه در کل به هیچ وجه تو برنامه م نبود که تو این هیر و ویر برم لپتاپ عوض کنم و ... اووووف! 
فک کنم یه ماهی کار داره دست کم تا تازه تازه برسم به جایی که دستم بیاد چی کجاس و چی به چیه! و کلی مصیبت کشیدم که با این وضع افتضضضضضضضضضضاح نت بتونم فقط تلگرام رو راه بندازم روش فقط!
به طرز احمقانه ای هیچ جوره به هیچی وصل نمیشم این چند روزه :|
ولی اینکه این لپتاپ های جدید، علیرغم تمام خفن بازی های به روزشون، ظرفیت هاردشون 512 تاست خیلی مضحکه واقعا و من باید دو و نیم مابه تفاوت هارد نیم به یک بدم فقط که تازه همون یک هم برام خیلی کمه! واقعا مسخره س!!
حالا من بعد از اینهمه مصیبت، هشت نسل به روز تر از قبلم! که چی واقعا؟
دلم برای استیکرایی که رو قبلی چسبونده بودم خیلی تنگ میشه! و البته این تنها چیزیه که از قبلیه دلم براش تنگ میشه از بس که حرصم داد این اواخر لعنتی! 
هنوز فردی خیلی خیلی برام غریبه ست ولی واقعا خوشحالم که دیگه ریخت اون عنتر رو نمیبینم!
بعدا نوشت مهم که شاید به درد آیندگان هم بخورد و حتی شاید خودم دوباره بعدا لازمم شه! چون خیلی سفیر و سرگردون نت شدم تا راهش رو پیدا کنم، اینجا مینویسم شاید به درد یکی بخوره!
1- اگر همه دکمه های فانکشن لپتاپ ایسوس کار میکنن فقط دکمه های مربوط به چراغ ها و آرموری و آئورا کار نمیکنن، اینترفیس وی3 رو باید نصب کنین. فقط همین یکیش نصب نیست. از سایت خود ایسوس مدل لپتاپت رو سرچ کن بعد
ASUS System Control Interfacev3
رو دانلود و نصب کن همین
2- اگر هم کار دکمه های کیبرد رو میخوای عوض کنی به هر دلیلی { مثلا من برای پیج آپ/داون باید فانکشن+فلش ها رو میگرفتم } مطمئن ترین و ساده ترین کار: نرم افزار Power Toys خود ماکروسافت رو از اینجا دانلود کن و حالشو ببر! موقع دانلود مدل ویندوزت رو انتخاب کن اول.
3- آهان! برای پین کردن یه چیزی تو تسکبار ویندوز 11 هم برو تو استارت، روی all app کلیک کن، نرم افزار مورد نظر رو از لیست پیدا کن، روش رایت کلیک کن، بعد: more/pin to taskbar رو بزن.
باشد که مفید باشد! تا شخم های بعدی خبافز 
یه جا نوشته بود:
«من آدمی نیستم که با کارها و اشتباهات بزرگی که از اطرافیانم سر میزنه ناراحت شم و ترکشون کنم؛ همیشه حرف ها و جزئیات کوچیکی بودن که بعد از گذشت یه مدت طولانی طرف رو از چشمم انداخته.»
عمیقا میفهمم چی میگه، انگار حسش میکنم، درکش میکنم و زندگیش کردم.
حالا که اینجا تنها جاییه که دارم در حال حاضر..
به قول بهمنی جان:
من فلسفه ای دارم: یا خالی و یا لبریز 😉
از روزی که پام به اینترنت و اونترنت باز شد، یا نه! دقیق تر بخوام بگم، از روزی که مقوله بلاک کردن رو کشف کردم تا همین امروز، همیشه بلاک و هاید لیستم از لیستهای دیگه م عریض و طویل تر بوده! از زمان یاهو مسنجر بگیر تااااااااااااااااااااا همین اکنون ِ این لحظه! در این حد که حتی شماره بعضیا رو صرفا به همین دلیل تو کانتکت های گوشیم هنوزم سیو دارم که بلاک نگهشون دارم 😌
بعضیا جوو راه انداختن که بلاک کردن کار ترسوهاست! بذار بیاد ببینه بترکه و بسوزه و این چرت و پرت ها!!
نه عزیزم! بلاک کردن یا حتی هاید استوری کردن، یک پیام کاملا واضح داره! و البته خیلیم ساده و قابل فهم برای حتی هر ابلهی!
پیام اینه: اگر همچنان قصد داری از ریز و ویز من سر در بیاری، هویت واقعیت دیگه جایی تو دنیای من نداره! باید بری بازم با اکانت های فیکت بیای یا بازم این و اونو بفرستی فضولی!
به همین سادگی! به همین شیوایی! به همین فصاحت!
بازم به قول بهمنی جان:
دلم گرفته به خود قول داده ام اما
برایتان ننویسم چه با دلم کردند..
پ.ن: و تویی که حتی برای حرف زدن یا حرف نزدن هم منتظر موندی ببینی من چیکار میکنم، چه برسه به بقیه کارهای تابلو و چندش آورت 
.
هم خودم، هم حوصله م هم صبر و قرار و طاقتم! خودمو محکم بستم به طناب ِ "ول کن بابا در حد تو نیستن" بلکه چند وقت دیگه هم اینطوری سر کنم! منتها اینم انگاری دیگه زورش نمیرسه منو نگه داره!
خیلی وقته به این "باور" رسیدم که اگه منو از حافظه ی خیلی از این شاخ و شوخا بگیرن، رسما هویتشون به فنا میره! جدی میگم! با همه صداقتم!!
منتها! بحث همون نئون های بالای میوه فروشی هاست! بحث همون آدم بادی های جلو تعویض روغنی ها، دادزن های جلو مغازه ها، عقل های نیم بندی که به چشمهای پرده پوشه، بحث بحث سیاهی لشکره، بحث دادار دودور و منم منمه! منم حریف این چیزا دیگه نیستم! واقعا نیستم!!
به قول بهمنی جان: روستایی تر از آنم که... حریف این کثافت کاری ها باشم! و متاسفانه تو این دوره زمونه، اگه کثافت نباشی باختی! واقعا باختی! به همه این کثافت های منفعت جو...
فقط دو سال دیگه باید طاقت بیارم.. فقط دو سال دیگه ایشالا!! بعدش دیگه خلاص!
این دو سالم تحمل میکنم..
خوبیش اینه که چیز جدیدی نیستن هیچکدوم اینا! هرچند هر روز ابعادشون گسترده تر و فک کش آورنده تر میشه! ولی خب جدید نیستن! تا بووووووووووووووده همین بوده!
هر روز صبح خروس خون
کت و شلوار شیک پیرکاردینم رو می پوشم
وظیفه شناس و متعهد!
خبر دار می ایستم جلوی سینما "رکس"
تا بوق سگ! تا وقتی از خستگی بیهوش بشم! تا وقتی صدای فریاد تاندون های دستم به تمام پس کوچه های مغزم برسه!
اونا نمیفهمن من با چه چندشی موقع گرفتن و پاره کردن بلیط هاشون نگاهشون میکنم! اصلا براشون مهم نیست... حتی مارک کت و شلواری که تنمه! اصلا نیومدن فیلم ببینن که! حتی هرگز نمیفهمن تا چه حد از نظر من حقیر و ناچیزن!
طاقت بیار.. فقط دو سال دیگه...
پ.ن: مطمئنم اگر اسمشو میذاشتم دسته بیل، الان اونا هم موقع جر دادن خودشون به همین اسم صداش میکردن! مثل تمممممممممممام اسامی و چیزای دیگه ای که از من "دزدیده" شده تو تمام این سالها!
چیزنوشت: طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد/ پای اگر خواب کند، چشم نخوانند او را! "بیدل دهلوی"
.
امروز هفدهم خرداد است نقطه!
به روایتی سی روز قبل از هفدهم تیر 401!
حالا اینکه سی روز دیگه یهو صبح پا میشی و میبینی به قول سید:
تنها شبی هفت ساله خوابیدم و
بامدادان هزارساله برخاستم..
و ایضا در ادامه:
دارم هی پا به پای نرفتن "صبوری" میکنم!
صبوری میکنم تا تمام کلمات عاقل شوند...
آره داشتم میگفتم! اینکه سی روز دیگه یهو صبح که از خواب پاشدی، اول آفتاب پاشدی.. میبینی چهل ساله شدی و دیگه بعله!
وقتی قرار بود سی ساله بشمم همش فکر میکردم الان یهو یه اتفاقی قراره بیفته ولی خب هیچی نشد!
سر بیست سالگیمم همینطور!
دیگه وارد شدم که سر این یکی هم هیچی نمیشه.. جز اینکه همچنان دارم هی پا به پای نرفتن صبوری میکنم.. هرچند فرش قرمزی هم جایی پهن نیست ولی خب همین که میشد یه گلیم پاره رو هم بندازم سر چوب و رامو بگیرم برمم برا من بس بود که اونم باشد روزی که تمام کلمات عاقل شوند!
فقط هول ورم داشته که نکنه یه روز بیام اینجا تیتر بزنم که چل قبل پنجاه و بازم همین دری وری ها رو بنویسم و منتظر عاقل شدن تمام کلمات مونده باشم همچنان.. که هیچ بعیدم نیست!
هعععی...
چیزنوشت: خرم آن روز...
از صبح که عکسهاشو گرفتم یه حس عجیب غریبی دارم!
الان که عکسها و فیلمها و فایلشو آپلود کردم و تموم شده، چندین بار پایین و بالاش رو با کرختی خاصی ورانداز کردم و به این چند وقت فکر کردم..
به شروعش.. سخت بودنش، لذت بخش بودنش، خاص بودنش و به اینکه چقدر به اون و خودم افتخار میکنم.. ارزشمندترین هدیه ای که درست به موقع، درست سر موقع، از خدا گرفتم! 
عجب جایی به داد من رسیدی..
به قیافه اون "سه نقطه ها" یی فکر میکنم که با موهای سیخ شده و چشمهای از حدقه بیرون زده، دارن با قرمزی تمام، همه سایتها و منابع نخ نمایی که میشناسن شخم میزنن بلکه یه چیزی پیدا کنن که جوانه باشه! ولی هرچی بیشتر میگردن، کمتر پیدا میکنن.. چون جوانه، جوانه منه! عینش نبوده قبلا و مثلش هم نمیاد بعدا!
-نگرد نیست!
تو ته تهش یه دستگاه کاپی فکسنی زیرآب زنی بدبخت! میدونم که داری میخونی اینا رو.. بترک! 
حین این فکر کردنه، از اولش تا الان، خیلی هم دچار سندروم معروف "که چی" شدم البته ناگفته نماند!
اینکه خب کی میفهمه من چیکار کردم جز خودم؟
جواب قطعا هیشکی بود هر بار!
بعد میگفتم خب که چی؟ چرا دارم اینهمه وقت و انرژی و وسواس و دقت رو خرج کاری میکنم که هیشکی جز خودم نمیفهمه؟
جواب درست این بود: دقیقا به همین دلیل دیگه خره! 
ولی خب وقتی دچار اون سندروم میشی معمولا جوابهای غلط زورشون بیشتر از جوابهای درسته.
خودش شروع شد ولی من تمومش کردم.. و افتخار میکنم به هردومون! هم به خودم، هم به اون.. به خودم که اینقدر سرتق و ولنکنم و به اون که اینقدر ولنکردنی و کِشنده بود...
الهی شکرت.. رفیق جان! دمت گرم.. بازم درست به موقع، درست به موقع، چه قشنگ و خواستنی دستمو گرفتی.. اون سر ِ تهش هرچی هم بشه مهم نیست، این سر تهشه که برام مهمه.. یه دونه ای! 
پ.ن: از 25 فروردین تا الانه که دیگه کم کم داره میشه 15 خرداد، کمتر از دو ماه طول کشید کل ماجرا..
ولی انگار کن دو قرن گذشته باشه.. والا!
پ.ن2: قفلی این روزام: عجب جایی به داد من رسیدی..
چیز نوشت: یه سریا هم ازت متنفرن، چون در رقابت مخفیانهایی که باهات دارن همیشه میبازن!
چیزنوشت 2:
?.. what do you see in the mirror
I'm the only competitor
یه چیزنوشته بود یه زمانی نوشته بودم که: البته که آدما دوست دارن تو ام پیشرفت کنی، ولی فقط تا وقتی که از خودشون بالاتر نری!
چقد خوبه این!
و چقدر خوب تره که اونقد آدماتو بشناسی که معنی کاراشونو قشنگگگگگ بفهمی با یه نیگا!
فقط کافیه یه بار یه حرکت خفن بزنی، یا یه بار با مخ بخوری زمین، {حتی شده از قصد!} بعد بشینی با دقت دور و اطرافتو دید بزنی، ببینی کی چیکار میکنه..
همچین تمیز و بی عیب و نقص خودشونو نشون میدن بهت.. همچین راحت و سریع نقابهاشون میفته..
پ.ن: از این داغ هایی که برا نشونه گذاشتن گاو گوسفندا استفاده میکنن، با نشان: حواست به چوب خط آدما باشه نیازمندیم!
پ.ن2: ونوس صبورم بالاخره نشست تو طاق آسمون.. بین 1800 تا ستاره دیگه... و من از دیروز تا حالا کلی چیز جدید یاد گرفتم راجع به "آدم" های اطرافم.. 
پ.ن 3: خداوندا! مرا آن ده که آن به
چیزنوشت: چون پرده بر افتد، نه تو مانی و نه من!
.
من معنی ققنوسم!