حرافی!

شرطی شده ای را می مانم
که باخته باشد
شرط را
خودش 
زندگی 
امید 

و خدا را حتی!

لبخند که می‌زدی...
چه جای غصه و ملال؟
چه جای یأس و اندوه؟
چه جای سرگیجه و "دردگیجه" حتی؟!

امروز، تنها خاطره‌ی لبخندت مانده‌ست و
یک کوه غصه
یک باغ پر از خارهای یأس
تب ِسرگیجه هایی که با ترانه پاشویه می‌شوند!
و رقص علائم دستوری در تن خاطره ها!
تعجب
سوال
تشدید
که هر کدام در پساپیش خاطره خوانی
-جای جای،
کنج کنج-
تکرار و ایهام را وامانده اند گویی!

***
لبخند که می‌زدی...