حرافی!

یه جا نوشته بود:
«من آدمی نیستم که با کارها و اشتباهات بزرگی که از اطرافیانم سر میزنه ناراحت شم و ترکشون کنم؛ همیشه حرف ها و جزئیات کوچیکی بودن که بعد از گذشت یه مدت طولانی طرف رو از چشمم انداخته.»
عمیقا میفهمم چی میگه، انگار حسش میکنم، درکش میکنم و زندگیش کردم.

حالا که اینجا تنها جاییه که دارم در حال حاضر..
به قول بهمنی جان:
من فلسفه ای دارم: یا خالی و یا لبریز 😉

از روزی که پام به اینترنت و اونترنت باز شد، یا نه! دقیق تر بخوام بگم، از روزی که مقوله بلاک کردن رو کشف کردم تا همین امروز، همیشه بلاک و هاید لیستم از لیستهای دیگه م عریض و طویل تر بوده! از زمان یاهو مسنجر بگیر تااااااااااااااااااااا همین اکنون ِ این لحظه! در این حد که حتی شماره بعضیا رو صرفا به همین دلیل تو کانتکت های گوشیم هنوزم سیو دارم که بلاک نگهشون دارم 😌
بعضیا جوو راه انداختن که بلاک کردن کار ترسوهاست! بذار بیاد ببینه بترکه و بسوزه و این چرت و پرت ها!!

نه عزیزم! بلاک کردن یا حتی هاید استوری کردن، یک پیام کاملا واضح داره! و البته خیلیم ساده و قابل فهم برای حتی هر ابلهی!
پیام اینه: اگر همچنان قصد داری از ریز و ویز من سر در بیاری، هویت واقعیت دیگه جایی تو دنیای من نداره! باید بری بازم با اکانت های فیکت بیای یا بازم این و اونو بفرستی فضولی!
به همین سادگی! به همین شیوایی! به همین فصاحت!

بازم به قول بهمنی جان:
دلم گرفته به خود قول داده ام اما
برایتان ننویسم چه با دلم کردند..

پ.ن: و تویی که حتی برای حرف زدن یا حرف نزدن هم منتظر موندی ببینی من چیکار میکنم، چه برسه به بقیه کارهای تابلو و چندش آورت

.